Een landhuis in de stad

Landhuis in de stad - Storytelling - 2HB

De Spaanse kunstfotografe Isabel Miquel Arques verhuisde in 2005 samen met haar man Jan De Roeck, hun vier kinderen en haar moeder naar een oud landhuis in het centrum van Antwerpen. Het landhuis werd in 1913 gebouwd en straalt dus een heel authentieke, haast vergane charme uit. Isabel en Jan hechtten bij hun intrek dan ook veel belang aan het behoud van deze traditionele huissfeer, maar tegelijk hebben ze geprobeerd om het te combineren met al het comfort van nu.

Ik heb een oude ziel. Die hang naar vroeger is niet fake, het is gewoon de stijl waar wij van houden. Zo is mijn man  opgegroeid in een rijkelijk gedecoreerde art-nouveauwoning. Moderne huizen vind ik mooi om naar te kijken, maar bij mij moeten de vloeren kraken. We hebben onze woning uit 1913 dan ook zo authentiek mogelijk gerestaureerd Zo schilderden we onze muren met een pigmentverf die ze ook gebruikten in Engelse kastelen. In die oude kleuren ontdek je, afhankelijk van de lichtinval, altijd een andere schakering.’ zegt Isabel trots.

De moeder van Isabel is ondertussen overleden en momenteel wonen er ook nog maar twee van de vier kinderen in het ouderlijk huis. De vrijgekomen ruimte bood het koppel de kans om in hun woonplaats ook meteen een werkplek te integreren. Isabel creëerde er een fotostudio met bijhorend atelier terwijl Jan er een kantoor voor zijn koffiemerk Vascobelo liet bouwen.

Mijn moeder heeft twaalf jaar bij ons gewoond, eerst in Amsterdam, daarna in Antwerpen. In haar vertrekken stond deze kast vol boeken, foto’s en memorabilia. Haar wereld was erin opgeborgen. Sinds haar overlijden heeft deze kast – onaangetast – een plek gekregen in mijn studio. ’s Ochtends begroet ik ze en groet ik zo mijn moeder. Die aanwezigheid geeft een prachtige energie. Het is alsof mijn moeder hier is, als een soort beschermengel.’ aldus Isabel.

Hoewel Isabel en Jan in het centrum van de stad wonen, ondervinden zij zelf geen last van de drukte die typerend is voor het stadsleven. In tegenstelling tot wat veel mensen associëren met het leven in een stad, vormt hun huis eerder een oase van luxe, rust, creativiteit en samenhorigheid.   

Luxe is voor mij het licht dat hier royaal binnenstroomt, de grote ruimtes waarover we beschikken en de rust en positieve energie die hier hangen. Met de bomen voor- en achteraan en het vele licht lijkt het wel een landhuis. Omdat het bovendien zo groot is, vormt het een universum op zich. Je kunt hier met veel zijn zonder elkaar te storen. Ik heb nooit buitenshuis gewerkt, maar mijn man heeft jarenlang veel gereisd voor zijn job in de banksector. Voor zijn eigen bedrijf wilde hij ook de luxe die ik had. Dit huis gaf ons die mogelijkheid.” vertelt Isabel.

Ondanks het feit dat Isabel en Jan door hun verschillende jobs gedurende een groot deel van de dag hun eigen ding doen, hecht het koppel ook veel belang aan familiale activiteiten. Voor Jan en Isabel vormt de lunch één van de dagelijkse sociale hoogtepunten.

Eten staat centraal in ons leven. Mijn man en ik hebben lang in Amsterdam gewoond, een fantastische stad, maar de levensstijl lag ons minder. Ik kom uit Spanje. Daar zitten we lang aan tafel. Niemand luncht er achter de computer.  ‘s Middags komt iedereen uit zijn bureau voor een lekkere en gezonde maaltijd.”

Isabel en Jan spenderen dan ook graag de nodige tijd om de tafel voor het sociale gebeuren tot in de puntjes te verfijnen. De tafel is altijd mooi gedekt en er komt geen plastic op tafel te staan. Bij de boterhammen worden de sneetjes kaas en ham op mooie schalen gepresenteerd.

Een kleine moeite, die mijn hele dag verandert. Ook voor de medewerkers die mee-eten, is die ervaring wezenlijk. Het merk en de inrichting van de koffiebars zijn geïnspireerd op ons huis en onze levensstijl. Als nieuwe medewerkers hier langskomen, krijgen ze meteen het juiste gevoel mee. Dat gaat niet alleen over de inrichting, maar ook over hoe je omgaat met elkaar.

Isabel haar voorliefde voor eten is overigens heel prominent aanwezig in het interieur van de keuken. Ze houdt niet van minimalistische keukens waar geen spoor van menselijke aanwezigheid terug te vinden is.

“Dat vind ik artificieel. Er staat hier dus altijd wel een gerookte ham op het aanrecht en ook de wijnflessen verstoppen we niet. Objecten die we elke dag gebruiken, moeten meteen voorhanden zijn. Op een esthetische manier uiteraard.

Verder is ook Isabel haar job als kunstfotografe duidelijk terug te vinden in de rest van het interieur. Zo staan er veel (zelfgemaakte) kunstwerken in huis, waardoor deze soms als expositieruimte fungeert.

Ik maak geen kunst die moet passen in ons interieur, maar vaak krijgen mijn foto’s hier wel een tijdelijk onderkomen. Hoewel ik meestal exposeer bij de ‘Ingrid Deuss Gallery’, organiseer ik af en toe ook wel eens een expo hier in huis. Als een kunstwerk hier een tijd gehangen heeft, valt het afscheid me soms moeilijk, maar er komt altijd wel een ander in de plaats. Het zijn de enige interieurelementen die nog veranderen. De rest van het huis is klaar voor mij. Het klopt, dat voel ik gewoon zo.

Herlees hier het integrale, originele artikel.

Bron: standaard.be | Foto: ©Eva Donckers